7. Patent z lat 1938/1939: chromian wapnia jako świadomie wytwarzany produkt reakcji

B. Podstawy

Udy opracował metodę wytwarzania niskowęglowego żelazochromu. Punktem wyjścia był żelazochrom zawierający węgiel. Prażono go w postaci drobno rozdrobnionej w powietrzu, poddając go przy tym działaniu wapna. Patent wyraźnie opisuje, że utlenianie chromu do chromianu zachodzi w obecności wapna:

“With lime alone serving as the base the oxidation of chromium to chromate requires several hours of roasting …”

Opis patentowy precyzuje dalej prowadzenie temperatury:

“Roasting at temperatures well under 1000° C. with no soda ash or less than one per cent of soda in the roasting charge converts the chromium mostly to calcium chromate …”

Opisuje tym samym bezpośrednio powstawanie chromianu wapnia ze źródła chromu, wapna i utleniającej atmosfery prażenia. Jednocześnie stwierdza się, że rozkład produktów zmienia się wraz z temperaturą i materiałami wsadowymi: powyżej 1000 °C chromian może ponownie rozpadać się do chromitu. Metoda nie jest zatem nieokreślonym utlenianiem, lecz celowo prowadzoną chemią reakcji.

Także zastrzeżenia patentowe nie pozostawiają wątpliwości co do wskazanych związków. Zastrzeżenia 22 i 25 wymieniają mieszaninę chromitu wapnia i chromianu wapnia; zastrzeżenia 23 i 26 wymieniają dodatkowo chromian sodu. Chromiany są tym samym nie tylko wspomniane w opisie, lecz stanowią element zastrzeganej metody technicznej.